Przebaczenie — najtrudniejszy akt miłości

Przebaczenie nie jest uczuciem

Największe nieporozumienie dotyczące przebaczenia brzmi: „Nie mogę przebaczyć, bo ciągle czuję złość." Ale przebaczenie to nie uczucie — to decyzja. Możesz przebaczyć komuś i nadal czuć ból. Te dwie rzeczy nie wykluczają się.

Lewis Smedes pisał: „Przebaczyć komuś nie znaczy powiedzieć, że to co zrobił, było w porządku. Znaczy uwolnić siebie z więzienia urazy."

Komu przebaczenie służy bardziej

Badania psychologiczne potwierdzają to, co chrześcijaństwo mówiło od wieków: nieprzebaczenie niszczy przede wszystkim tego, kto nie przebacza. Uraza jest jak trucizna, którą pijesz, oczekując, że umrze twój wróg.

Jezus mówił o przebaczeniu nie dla dobra krzywdziciela — lecz dla dobra skrzywdzonego. „Odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom" (Mt 6,12).

„Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni. Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie." — Ef 4,32

Przebaczenie a pojednanie

Ważne rozróżnienie: przebaczenie nie jest tym samym co pojednanie. Możesz przebaczyć komuś i nie kontynuować z nim relacji — zwłaszcza jeśli jest toksyczna lub niebezpieczna. Przebaczenie dzieje się w twoim sercu. Pojednanie wymaga zmiany po obydwu stronach.

Jak zacząć

Nie zaczniesz od uczucia przebaczenia. Zacznij od modlitwy: „Boże, nie potrafię tej osoby przebaczyć. Proszę, daj mi serce gotowe do przebaczenia. Zacznij we mnie ten proces." Bóg pracuje z taką modlitwą. Reszta przyjdzie stopniowo.